Wstawki

Wstawka numer 154

Koszalin, 28. marca Roku Pańskiego 2026.

Samoświadomość

W żadnym wypadku świadomość nie pochodzi od nas samych. Nie jest też żadnym wynikiem emer­gencji. Wszelkie działania zbiorowe jak mrowiska, termitiery czy wielkie miasta zupełnie zaprzeczają istnie­nia jakiejkolwiek świadomości zbiorowości. Prędzej można w nich upatrywać pustki i braku jakiegokolwiek sensu niż poziomu, o którym mówimy świadomość. Z wielkim trudem w tych grupowych zachowaniach można znaleźć ślady samookreślenia.

Nazywanie czegokolwiek pojęciem sztuczna inteligencja jest nadużyciem terminologicznym i ide­owym. To swoisty rodzaj ideologii przemysłowej. Zbrodniczość takiego myślenia, to rodzaj wiary, która utrzymuje, że tłum myśli. I nigdzie nie dowiedziono tego w żaden racjonalny sposób, że tak zwana masa po­trafi podnieść się do poziomu, który wytworzyłby jakąkolwiek myśl.

Gdy ktoś pyta, czemu świat zachodni tak łatwo dał się uwieść komunistycznym Chinom i oddał lwią część swej produktywności mocarstwu zła, sam nie zauważa, że oba te światy są do siebie podobne nad­mierną wiarą w industrializację i urbanizację. W istocie na pewnym poziomie wiary w przemysł, jako źró­dło szczęścia ogółu są dokładnie takie same. Ich ideologie są praktycznie zbieżne. Oba światy utrzymują, że zaspokajając ludzką potrzebę rzeczy, często całkowicie zbędnych, tworzą lepsze warunki do życia dla prze­ciętnego człowieka, co w istocie uspokaja jego potrzebę manifestowania swojego niezadowolenia. I to wszyst­ko. Tak zwane elity, czyli w większości państw po prostu ludzie władzy, którzy w jakikolwiek sposób spra­wują nadzór nad resztą, nad owym mitycznym stadem, nad tymi masami społecznymi, mają zwyczajnie spo­kój dzięki natłokowi dóbr materialnych, czyli produktów przemysłowych. Nie ma co się dziwić, że doprowa­dzili skutkiem tego rolnictwo także do roli przemysłu. Masowe zapotrzebowanie tworzy masowe dostarcza­nie dóbr. To w sumie niewielki koszt dla posiadających w swoich rękach większość środków wymiennych za poczucie bezpieczeństwa. Rozwarstwienie społeczne, którego dzisiaj jesteśmy świadkami, przerosło już na­wet rozwarstwienia, które spowodowały wielkie rewolucje. I zasypywanie go poprzez produkcję, to niestety nieefektywna metoda, która nie da elitom poczucia bezpieczeństwa na długo. Masy ludzkie w końcu się zo­rientują, że są przekupiane swoją własną pracą. Żadna metoda leczenia frustracji nie zasypie tego dołu.

Dlatego wymyślono nowy rodzaj ogłupiacza, czyli sztuczną inteligencję, w nadziei, że otępiała zbioro­wość łatwiej się podda chociaż trochę dłużej narzędziom manipulacji. Jednak nie umiemy podać jakie­gokolwiek przykładu, że istnieje coś takiego jak świadomość ogółu, z której czerpiemy wprost. Gdyby jednak istniała, to musielibyśmy się przyznać i do tego, że nie sama emergencja tworzy świadomość, ale coś poza tym i że nasza świadomość umie połączyć się z tym czymś poza możliwościami, jakie dają nam zwykłe ure­gulowania społeczne poprzez szkoły, biblioteki i kontakty z ludzką wiedzą na drodze realnej komunikacji. Bo jak podpiąć się do zbiorowej świadomości? Nie istnieje bowiem żaden sposób, który łatwo można powielić, któ­ry pozwala czerpać z takiej świadomości. Zatem sztuczna inteligencja jako twór wyobraźni uczonych i pro­dukt marketingu elit, stała się nowym narzędziem przedłużającym życie rozwarstwienia społecznego, kon­serwowanego tylko dla wygody i spokoju posiadających. Dlatego na wielkie modele językowe mówię LMM (Large Marketing Model) a nie LLM (Large Language Model). Są to bowiem narzędzia sprzedaży nowej ide­ologii przemysłowej, gdzie ludzie mają uwierzyć w coś, co ma dla nich wyższą wartość niż oni sami.

Przy galopującej sekularyzacji, następuje zatracenie naturalnych potrzeb ludzkich. Ludzie postrzegają Świat jak spacerowicze plażowi po sezonie. Pojedź na plażę, Drogi Czytelniku, po sezonie. I co zobaczysz. Idzie dziesięć par ludzi i każda z pieskiem. Jeśli na dziesięć trafisz jedną z dzieckiem naszego gatunku, to je­steś szczęściarzem, którego los obdarzył wyjątkiem od reguły. Niedowiarstwo stworzyło społeczeństwo idio­tów, którzy zatracili potrzebę interesowania się ogólnością. Ich pieski uroczyście oddają się potrzebom fizjolo­gicznym na tej samej plaży, która latem posłuży stadu do wylegiwania się. A dzieci zadają pytania, na które trzeba odpowiadać. A teraz po co to robić, gdy jest sztuczna inteligencja, która też umie zadawać pytania, byś nie pobłądził w toku swego rozumowania. Prowadzi Cię za rączkę jak ludność psich spacerowiczów prowa­dzi swoich pieszczoszków, by należycie się wypróżnili na miejsce legowiska ogółu. I wtedy wiara w cokol­wiek wyższego niczemu już nie służy, zostaje wiara w ideologię przemysłową, która daje możliwość kontroli pupilka, dzięki wszczepionym mu układom scalonym.

Gdy rocznie uśmiercamy przeszło 78 (siedemdziesiąt osiem) milionów istnień ludzkich poprzez maso­wo przeprowadzane aborcje, to jesteśmy nawet lepsi w mordowaniu masowym niż Druga Wojna Światowa, bo ona takiej średniej wartości rocznej nigdy nie osiągnęła. Poprawiliśmy za to średnią wieku z nędznych 33 lat dla Królestwa Polskiego – o czym pisał Bolesław Prus w swoich „Kronikach” - a nawet tych 55 lat dla Norwegii w końcu XIX wieku. Ale czy wliczamy w to te dziesiątki milionów ludzi zabitych przed narodze­niem? A tu nawet nie mamy wartości dodatnich, bo te pojawiłyby się po narodzeniu dziecka, a wartości ujemne, gdyż uśmiercamy tych ludzi zanim się pojawili na Świecie. Co to zatem za postęp. Czego się obawia­liśmy? Że po przekroczeniu pewnego progu emergencji Ludzkość jednak dojdzie do poziomu, że będziemy umieli się komunikować ze sobą bez szkoły, bibliotek i dajmy na to kontaktów takich jak rozmowa? Za­czerpniemy wreszcie z tego zasobu jakim jest zbiorowa świadomość.

Bez obawy. Żadna metoda nie jest znana, która pozwala na taką pozamaterialną komunikację. Bo na­wet rozmowa jest materialna, gdyż odbywa się poprzez krtań – ogólnie narządy mowy – i słuch za pośred­nictwem iście fizycznych fal akustycznych. Wszelkie rodzaje telepatii są dostępne dla tak małego grona ludzi, że obecnie nie stanowią łatwego do powielenia i opakowania produktu korporacyjnego. Nie można zatem skasować od sztuki i nie spopularyzują się tak łatwo jak telefon komórkowy. Telefon taki za to spełnia rolę automatycznego poidła dla bydła, które chodzi sobie spokojnie po ulicach, nie robi dymów i rwetesów, ale za to komunikuje się z nic nie znaczącymi treściami ogłupiając się dokumentnie, aby elity miały święty spo­kój. Wsadza taki jeden z drugim pysk do poidła, naciskając klapkę włącza zawór i podawany jest mu płyn z łatwością robiący mu wodę z mózgu. I wszyscy są szczęśliwi i zadowoleni. Sprzedawca, który pogłębia roz­warstwienie społeczne bogacąc bogatych jeszcze bardziej i przedstawiciel stada, który nachłepce się owego płynu jak napoju zapomnienia, by nie widział, że odarto go z kolejnego zasobu, jakim jest możliwość świado­mego rozumowania.

Ale może, gdybyśmy pozwolili rozrastać się emergencji, nastąpiłaby jakaś nowa rewolucja świadomo­ści i ludzie zaczęliby się przyłączać samoistnie do wielkiej chmury świadomości ogółu, czerpiąc wszystko to, czego potrzebują wprost z tej krynicy mądrości? Czego zatem się boimy, skoro nawet ja, który wiem, że nie nastąpi taki przełom tylko za sprawą rozrostu populacji, mówię, że może spróbujmy, co nam szkodzi zoba­czyć, co się stanie, gdy będzie nas dajmy na to 20 miliardów ludzi (bo nie dusz, gdyż dusza jest teraz poza modą) i nastąpi strumień świadomości ogółu, który oświeci każdego z nas osobno. Oczywiście, to karygodna manipulacja, gdy się w to nie wierzy. Ale czy na pewno? Można nie wierzyć w sprawdzalność eksperymentu i w jego wynik, ale mimo to go chcieć przeprowadzić. A może jednak, mimo naszego niedowiarstwa, skoczy­my w przepaść samoświadomości Wszechświata, tylko dzięki przyrostowi populacji?

Inni miłośnicy Ludzkości jako zbiorowiska emergentnych stworków wchodzących w skład wielkiej struktury zwanej przez nas Ludzkością, poszli inną drogą. Nie mówmy, że poszli na łatwiznę i zbudowali sztuczną inteligencję. A przynajmniej się do tego przyczynili, że w końcu powstała. Jednak są i tacy, którzy upatrują w zachowaniach agentów sztuczniaków już w zasadzie świadomości. To tak jakby twierdzić, że ubogi język chciwstwa był całym środkiem wyrazu języka jako takiego. I otumaniają masy nowymi kajdana­mi, bo lubią brać za swoje kajzerki.

A co powinniśmy zrobić jako ludzie i ogólnie jako Ludzkość, by wreszcie się dobrać do świadomości? A co, nie umiemy tego od zarania istnienia? Nie tylko naszego, ale w ogóle istnienia. Nie potrafimy odpo­wiednio się dostroić, by Świadomość dała nam o sobie znak? A co robimy żyjąc? Szukamy tego, co zgubili­śmy? Czyli Rozumu? A może poszukujemy drogi do Tego, Który nas tu na Świat zaprowadził i odstawił od swego cycka? Poszukajmy w swoich mózgach, gdzie jest ten kanał dostrojczy, do którego musimy się dopa­sować, by słyszeć komunikaty od Świadomości. A jeśli to coś istnieje? Jeśli ten Ktoś ma nad nami władzę i daje nam tyle, byśmy się tym nie zakrztusili a my to sponiewieraliśmy, porzuciliśmy i poszliśmy narobić w krzaki?

Mamy wybór. Wierzyć w istnienia, których nie ma i żyć jak dostawka dla zarabiających na tym nie­licznych, albo iść za głosem, który nam podpowiada, co jest dobre a co nie, ale zostawia nam wolną wolę, abyśmy samodzielnie dokonywali wyboru. Nie znajdziemy świadomości w zbiorowości. Ale zbiorowość zo­stawia nam swoje zmaterializowane ślady, po których możemy dojść do celu. Jeśli doczekamy się samoświa­domej struktury, która da nam jakieś podpowiedzi, to na to poczekajmy, ale nie sądźmy istnień ludzkich za­nim te pojawią się na Świecie tylko w oparciu o technologiczne przesądy. Technika może być znacznie gor­szym źródłem deprawacji i wynaturzenia niż cokolwiek. Bez własnego osądu zginiemy.

Z Bogiem.

Andrzej Marek Hendzel