Hendzel - Dziennik Muzyczny

Koszalin, 31. 07. 2025 r.

Zapomnijmy na chwilę o sprawach doczesnych. Czy wpadniemy w religijną nutę? Raczej zróbmy to za sprawą Williama Butlera Yeats'a i jego pieśni:

A Drinking Song

Wine comes in at the mouth

And love comes in at the eye;

That’s all we shall know for truth

Before we grow old and die.

I lift the glass to my mouth,

I look at you, and I sigh.

Czy to pieśń, czy raczej krótki wierszyk? Tak go przełożylibyśmy metodą poprawonościową znaczeniowo:

Piosenka o piciu

Wino wpada do ust,

a miłość wpada do oczu;

to wszystko, co poznamy jako prawdę,

zanim się zestarzejemy i umrzemy.

Podnoszę szklankę do ust,

patrzę na ciebie i wzdycham.

Jednakże wyeliminujmy tę dydaktykę z trzeciego i czwartego wersu. Dydaktykę prawdy, rzekłbyś, Czytelniku. Albo dydaktykę prawdy życiowej. Fuj. I usuńmy to wzdychanie. I co uzyskujemy:

Pijąca pieśń

Wino wpada do ust,

a miłość wypełnia wzrok;

to wszystko, jest prawdy gust,

nim weźmie nas starość i mrok.

Podnoszę kielich do ust,

patrzę na ciebie i chlust.

To pieśń pije nie my. Nie mamlosimy sobą, tylko wznosimy kolejny kielich. Nie przewracamy oczyskami, nie ślemy westchnień. Prawda lubi łyknąć miłość i popić winem. Albo jakoś tak. Nie uprawiamy liryki edukacyjnej. Prosto wino do gardła a miłość wchłaniamy oczyma.

Czy to o muzyce? A o czym? Muzyka tli się między tym pobrzękiwaniem szkła, gulgotaniem płynów do gardzieli i bulgotaniem przy wylewaniu z butli. Wszędzie jest. To czemu nie miałoby jej być w tym krótkim wierszu. W tej „Pijącej pieśni”. Poezja ma różne oblicza. Nie słucha tępych producentów betonu. Oni mają swoje szlaki. Tam nie chadzajmy. Nie dla nich ta pieśń.

I nie mówmy wprost o śmierci, jak to kiedyś postulował Cyprian Kamil Norwid. Jest to jest, ale po kiego o niej mówić? I wszystko męskimi rymami, których tak podobno brakuje polszczyźnie.

Andrzej Marek Hendzel